Eind jaren 90 kwam ik in dienst bij de Tilburgse Dans- en Muziekschool. Ik werkte bij de receptie, deed studiowerkzaamheden en maakte videoclips met de dansmeiden, maar het belangrijkste was toch de website, toen op het domein tdms.nl.

De onvolledige versies die ik nu nog via De Wayback Machine op het scherm kan toveren, voeren terug naar die tijd. Op 16 augustus 2000 de eerste versie, op 1 februari 2001 een volgende, en op 14 oktober 2003 weer een versie — toen al met een community. Ik ontwikkelde maar door en sprokkelde scripts bij elkaar. Ik heb me heerlijk kunnen uitleven als autodidactisch webontwikkelaar.

Na verloop van tijd werd de naam van het instituut gewijzigd in Factorium en verhuisden we naar factorium.nl. De eerste redelijke weergave in De Wayback Machine dateert van 16 oktober 2008.

De eerste websites waren nog volledig opgetrokken uit HTML en later SHTML, maar nu bouwde ik een heus contentmanagementsysteem. Dat deed ik als projectleider vanuit mijn toenmalige Stichting T/V, dus naast mijn dienstverband bij het instituut. Ik betrok Jos van Uden erbij voor het programmeerwerk. Het ontwerp was bij de oplevering nog niet helemaal goed afgesteld (ik had het op me genomen de klus in de zomervakantie te klaren, wat achteraf gezien te kort was). Enigszins overwerkt liet ik de afdelingshoofden na de ‘vakantie’ kennismaken met het systeem en legde hen de werking uit.

Karin Broekhuis (hoofd muziek) wijzigde wat op de afdeling dans (van Agaath Verspeten), wat mij erop wees dat de instellingen nog niet goed stonden. Het is als maker altijd je streven om de klant in zo min mogelijk kliks zijn ding te laten doen; overbodige toegang is dan ook niet nodig. Ik paste de instellingen met de rechten aan, maar tot mijn grote verbazing nam Karin dit persoonlijk op. Hoe durfde ik (als receptionist, mijn dagelijks werk) haar de toegang tot een deel van het CMS te ontzeggen!

Wat mij betreft was dit een misverstand, maar het incident vormde de aanleiding voor Bert van Herreveld (toenmalig directeur) om mij op staande voet te ontslaan en het CMS — waar ik eigenaar van was en waar ik een jaarlijkse vergoeding voor rekende — te stelen. Het tekent de feodale verhoudingen binnen het instituut en het is ook een vroeg voorbeeld van Het Tilburgs Model: in mijn ogen niet meer dan een ordinaire dievenmentaliteit.
Op bestuurlijk niveau ‘ondergeschikten’ belazeren is in Tilburg de normaalste zaak van de wereld, zie ook de geschiedenis van de ‘Armoedeglossy’ Quiet 500. Stelen van de armen en geven aan de rijken is daarbij het adagium.

Factorium heeft nog meer dan 15 jaar gebruikgemaakt van mijn systeem zonder daarvoor te betalen. Dat niet alleen: een andere klant van me, Het Kessels Muziekinstrumentenmuseum (Het huidige Kesselsmuseum) zegde de samenwerking direct op toen Bert in het bestuur kwam. Een zuiver geval van natrappen. De TilburgZ-natrap party dankt hier zijn naam aan.