Toen ik in de jaren 90 op de afdeling Communicatie van de gemeente Tilburg werkte, was men daar zelf erg ingenomen met het zogenaamde ‘Tilburgs Model‘. Dat zou een reactie zijn op de klassieke bureaucratische overheid (zoals we die nog steeds kennen) en introduceerde een ‘zakelijke en resultaatgerichte aanpak binnen het lokaal bestuur’. Ik was de Webcoördinator op de afdeling ‘Wijkzaken’, na een jaartje werd de club omgedoopt tot Gebiedsontwikkeling. De gemeente Tilburg reorganiseert vaak.

In die tijd was ik ook druk bezig met mijn columnistenportaal TilburgZ. De ‘Stadsdichter‘ deed in die tijd ook in Tilburg zijn intrede. Ik sprong er op in en volgde hen gedurende vele jaren met mijn camera; gratis content voor mijn portaal!

De dichters waren over het algemeen niet zo onder de indruk van die zogenaamde resultaatgerichte aanpak van de gemeente. In 2009 pleitte Anton Dautzenberg (later Stadsdichter van Tilburg) voor de heruitgave van Dokter Vlimmen om de Tilburgse onnozelheid te illustreren.

Later ondervond ik zelf aan de lijve wat die zogenaamde ‘zakelijke aanpak inhield.’